ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΕΙΑ 2010 : Εκδήλωση για τα Μ.Μ.Ε.

ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΕΙΑ 2010

«Σύγχρονος τρόπος ἐκφορᾶς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ λόγου. Ἐκκλησιαστικά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως καί Ἐπικοινωνίας».

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΠΑΤΡΩΝ

Στήν Ἐκδήλωση ὁμίλησαν οἱ:   1.      Ἀρχιμ. Πολύκαρπος Μπόγρης, θεολόγος, Ἱεροκήρυκας τῆς Ι. Μ. Πειραιῶς, πρώην Διευθυντής τῆς «Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας» 2.       κ. Ἀλέξανδρος Κατσιάρας, θεολόγος, Διευθυντής τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. 3.       κ. Στυλιανός Μυστακίδης, Μηχανολόγος Μηχανικός M. SC. Καθηγητής τηλεκπαίδευσης στό Ἀνοικτό Πανεπιστήμιο τῆς Καταλωνίας. Συντονιστής τῆς Ἐκδηλώσεως ἦτο ὁ κ. Εὐάγγελος Κωστακιώτης, Δικαστικός.

Κατά τήν διάρκεια τῆς Ἐκδηλώσεως ἔγινε σύνδεσις μέ τήν πόλη Ταϊπέι τῆς Ταϊβάν, ὅπου δραστηριοποιεῖται ὁ Ἱεραπόστολος Ἀρχιμ. π. Ἰωνᾶς Μοῦρτος, ἐκ Πατρῶν, ὁ ὁποῖος παρουσίασε πῶς χρησιμοποιεῖ τά σύγχρονα μέσα, προκειμένου νά διαδώσῃ τό μήνυμα τῆς Σωτηρίας.

μικρό απόσπασμα από την σύνδεσή μας με τον π. Ιωνά:

Ἐν συνεχείᾳ ὁμίλησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη στόν τρόπο ἐκφορᾶς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ λόγου σήμερα, στήν σύγχρονη τεχνολογία, στόν τρόπο χρησιμοποιήσεώς της ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τήν προσοχή πού χρειάζεται, ὥστε νά ἀποβαίνῃ σωτήρια γιά τήν σύγχρονη ἐποχή.

Ἐπίσης ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στήν μεγάλη προσφορά τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Μ.Μ.Ε. καί συγκεκριμένα στόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας καί στόν Τηλεοπτικό Σταθμό «ΛΥΧΝΟΣ», πού ἐκπέμπουν ἐπί ἡμερονυκτίου βάσεως, προσφέροντας παρηγοριά, ἀγάπη, χαρά καί τήν ἀλήθεια τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου στούς ἀκροατάς καί τηλεθεατάς.

Ἀκόμη εὐχαρίστησε τόν Ἱδρυτή τοῦ Τηλεοπτικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰδεσιμολογιώτατον Πρωτοπρεσβύτερον π. Μιχαήλ Καραμπατάκην, ὁ ὁποῖος μέ τούς συνεργάτας του προχώρησε σέ ἕνα πρωτοποριακό βῆμα γιά τήν ἐποχή του, ὡς καί τόν τωρινό Διευθυντή τῶν Μ.Μ.Ε. Ἀρχιμ. π. Χρύσανθο Στελλᾶτο καί τούς συνεργάτας στά Μ.Μ.Ε. τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, γιά τήν σπουδαία ἐργασία καί ὑπηρεσία τήν ὁποία προσφέρουν μέσα ἀπό τόν Ραδιοφωνικό καί Τηλεοπτικό Σταθμό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας. Μάλιστα ἐκάλεσε ὅλους τούς προαναφερθέντας στό βῆμα καί ἐξέφρασε τήν εὐαρέσκειά τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στά πρόσωπά τους.

Στό τέλος τῆς Ἐκδηλώσεως παρεδόθη στόν Σεβασμιώτατο τιμητική πλακέτα ἀπό τήν Χριστιανική Στέγη Πατρῶν, γιά τήν προσφορά στά Ἐκκλησιαστικά, Πολιτιστικά καί κοινωνικά δρώμενα τοῦ τόπου μας καί γενικὠτερα, τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Μ.Μ.Ε. τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας.

Ὁ Σεβασμιώτατος παρέδωσε τήν πλακέτα στόν Διευθυντή τῶν Μ.Μ.Ε. τῆς Μητροπόλεως Ἀρχιμ. π. Χρύσανθο Στελλᾶτο. ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ

Πρόσκληση σε εκδήλωση

 ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΕΙΑ 2010

Στις 15 Νοεμβρίου 2010 η Ιερά Μητρόπολη Πατρών στα πλαίσια των Πρωτοκλητείων διοργανώνει σημαντική εκδήλωση στη Χριστιανική Στέγη Πατρών (Παντανάσσης 61) και ώρα 7:00μ.μ. με θέμα  

«Σύγχρονος Τρόπος Εκφοράς Εκκλησιαστικού Λόγου –

- Εκκλησιαστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης & Επικοινωνίας».

10 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΝΗΣΤΕΨΕΙΣ

                                   

10 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΝΗΣΤΕΨΕΙΣ, π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

                          

                                

Γιατί να νηστεύω; - γιατί ο Χριστός πρώτος νήστεψε σαράντα μέρες μετά την Βάπτισή Του και θέλω η ζωή μου να είναι μίμηση της ζωής του Χριστού - γιατί μου το λέει η Εκκλησία, που είναι η πνευματική μου οικογένεια και θέλω να υπακούω στους κανόνες και τις αρχές που το πνευματικό μου σπίτι ορίζει - γιατί η τροφή με έβγαλε από τον Παράδεισο, ενώ η νηστεία μπορεί να με ξαναβάλει, καθώς δείχνω στο Θεό και τον εαυτό μου ότι μπορώ να παραιτηθώ από το δικαίωμά μου να φάω ό,τι θέλω και έτσι ασκούμαι στην παραίτηση από τον εγωισμό και κάθε κακή επιθυμία - γιατί η νηστεία με βοηθά να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου γενικότερα, να προσευχηθώ περισσότερο, να κοινωνήσω το Χριστό, να ζήσω με περισσότερη πνευματική αναζήτηση - γιατί η νηστεία με βοηθά να αποτοξινωθώ από τροφές που ο οργανισμός μου δεν τις έχει συνεχώς ανάγκη και να πλουτίσω την διατροφή μου - γιατί έχω και ψυχή εκτός από κορμί - γιατί έτσι μπορώ να θυμηθώ καλύτερα ότι υπάρχει για μένα και πνευματική πείνα και πνευματική δίψα για πίστη και Θεό - γιατί ξαναβρίσκω την αθλητική –ασκητική διάσταση της πίστης μου, τρώω για να ζω και δεν ζω για να τρώω, προπονούμαι και για την αληθινή νηστεία που είναι η αποξένωσή μου από το κακό, ο περιορισμός της γλώσσας μου, της κατάκρισης, του ψέματος, του θυμού, η αγάπη και η ελεημοσύνη στον πλησίον μου - γιατί θυμάμαι τις γιορτές της πίστης μας όταν νηστεύω την Σαρακοστή του Πάσχα, των Χριστουγέννων, του Δεκαπενταυγούστου, των Αγίων Αποστόλων, την Παναγία και το Σταυρό του Χριστού κάθε Τετάρτη και Παρασκευή - γιατί αποκτώ μια ευλογημένη συνήθεια που με κάνει να μην είμαι μόνος μου, να συμβαδίζω με το υπόλοιπο σώμα του Χριστού που είναι η Εκκλησία και να αντιστέκομαι στο πνεύμα του καταναλωτισμού!

                    

ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Κυριακή Η΄Λουκά, 14 Νοεμβρίου 2010

25 Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 30 ῾Υπολαβὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 31 κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 32 ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, 34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 35 καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅτι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36 τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 37 ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.

Ποιός είναι ο «πλησίον»;        Βιαστικά και ανυποψίαστα κατέβαινε το βραχώδη κατήφορο. Από την Ιερουσαλήμ είχε ξεκινήσει και στην Ιεριχώ πήγαινε. Είχε φθάσει στη βαθιά και άγρια κοιλάδα, που ήταν γνωστή ως «κοιλάς αίματος». Εκεί δέχτηκε ξαφνικά την επίθεση. Είχε πέσει σε «καρτέρι» ληστών.        Δεν ήταν ένας για να μπορέσει – αν ήταν και τούτο δυνατό – να ξεφύγει ή να αντισταθεί. Ήταν πολλοί οι ληστές που τον περικύκλωσαν: «λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα.»        Δεν τους έφθανε που του πήραν ότι είχε μαζί του. Του έβγαλαν και τα ενδύματά του. Τα πήραν και αυτά. Και τον χτύπησαν, όπου ο καθένας ήθελε. Όταν πλέον είδαν ότι ήταν τελείως εξαντλημένος από τα χτυπήματα, και από τις ανοιχτές πληγές έτρεχε άφθονο το αίμα, τον άφησαν εκεί πεταμένο στο δρόμο και έφυγαν, για να συνεχίσουν αλλού το ληστρικό τους έργο.         Ο άνθρωπος αυτός ζει και δε ζει. Μισοπεθαμένος κείτεται. Δε θα βρεθεί άραγε γι΄ αυτόν κάποιος να τον σπλαχνισθεί; Να του δώσει κάποια βοήθεια;        Και να, τι σύμπτωση! Από τον ίδιο κατηφορικό δρόμο περνούσε εκείνη την ώρα ένας ιερέας της Ιουδαϊκής θρησκείας. Όμως τι παράξενο! Περνά βιαστικά και φεύγει. Μη νομίσει κανείς ότι δεν τον είδε. Τον είδε καλά. Αλλά σκέφθηκε τη δική του τη ζωή. Φοβήθηκε μήπως πάθει τα ίδια. Και αφού μάτι ανθρώπου δεν τον έβλεπε, τον εγκατέλειψε άσπλαχνα «καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν.»        Έπειτα από λίγο, εκεί στο λιμνασμένο από αίματα τόπο, έφθασε ένας δεύτερος οδοιπόρος. Αυτός ήταν Λευΐτης. Είχε έργο του να διακονεί μέσα στο ναό, να βοηθεί στα έργα της λατρείας τους ιερείς…  Όμως, και αυτός το ίδιο σκληρός φάνηκε. Πήγε κοντά, τον είδε γυμνό και καταπληγωμένο και … έφυγε!        Να, όμως που φτάνει εκεί ένας τρίτος διαβάτης. Αυτός δεν είναι πατριώτης όπως οι προηγούμενοι. Είναι Σαμαρείτης. Και οι Σαμαρείτες, με τους Ιουδαίους δεν βρίσκονται σε αγαθές σχέσεις. Θεωρούνται εχθροί.        Όμως τι έκπληξη! Αυτός ακούει το βογγητό του τραυματισμένου και η καρδιά του πονά. Πλησιάζει με συμπόνια. Βλέπει την ελεηνή κατάστασή του και αμέσως σκύβει επάνω του με αγάπη. Ξεκρεμά από το ζώο του το σακούλι με τις προμήθειές του και αρχίζει να περιποιείται τα τραύματά του. Τα πλένει με κρασί. Τα αλείφει με λάδι για να γλυκάνει τους πόνους. Σχίζει λωρίδες από δικά του ενδύματα και τα δένει… Του προσφέρει κάτι τονωτικό. Δε φοβάται μήπως επιτεθούν και σε αυτόν οι ληστές. Δε σκέπτεται την καθυστέρηση…        Και ύστερα με κόπο πολύ μεγάλο προσπαθεί να τον σηκώσει και να τον ανεβάσει στο ζώο του, ενώ συνεχώς, καθώς προχωρεί για να τον φέρει σε κάποιο εξοχικό ξενοδοχείο, τον συγκρατεί να μην πέσει.        Εκεί τον περιποιήθηκε όλη τη νύχτα. Δε λογάριασε κόπους και αγρυπνία… Και δεν έφθανε αυτό. Όταν το πρωί τον αποχαιρέτησε με αγάπη, έδωσε στον ξενοδόχο χρήματα- δυο δηνάρια- με την εντολή να τον περιποιηθεί, όσο καιρό χρειασθεί. Και αν τα έξοδά του είναι περισσότερα, υπόσχεται ότι θα του τα εξοφλήσει, όταν επιστρέψει από το ταξίδι του.        Εδώ ο Κύριος τελείωσε την ωραιότατη διήγηση της παραβολής του «Καλού Σαμαρείτου». Αμέσως κοίταξε τον νομοδιδάσκαλο, που είχε προσπαθήσει λίγο πριν να Τον φέρει σε δύσκολη θέση και είχε ρωτήσει τάχα να μάθει ποιόν μπορεί να θεωρεί ως πλησίον του, και Τον ρωτά: «τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς;»        -Ποιος από τους τρεις- ο ιερέας ή ο Λευΐτης ή ο Σαμαρείτης- έκανε το προς τον πλησίον καθήκον και έδειξε με την συμπεριφορά του ότι είναι πλησίον και αδελφός εκείνου που έπεσε στους ληστές;        Ο νομικός, από διδάσκαλος έγινε εξεταζόμενος, σαν μαθητής. Αναγκάζεται να απαντήσει ότι αποδείχθηκε πλησίον προς τον δυστυχισμένο εκείνος που τον πόνεσε και τον ελέησε «ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾿ αὐτοῦ». Απέφυγε έτσι ούτε καν να προφέρει το όνομα του Σαμαρείτη. Διότι δεν τον συμπαθούσε.        -Λοιπόν, κι εσύ, είπε ο Κύριος, φρόντιζε να είσαι το ίδιο σπλαχνικός όπως εκείνος.        «Πλησίον…» Αναρίθμητα ερωτηματικά ξεπροβάλλουν στο νου και απασχολούν τη σκέψη μας με το νόημα της λέξεως «πλησίον».        Ο εαυτός μας θέλει σωστά να την κατανοήσει και να αναλογισθεί τα προς τον πλησίον καθήκοντα. Δηλαδή τις υποχρεώσεις μας.        Και να, ο Κύριος με την υπέροχη παραβολή του Καλού Σαμαρείτη δίνει σε όλα αυτά την απάντηση.        Στην περίπτωση της παραβολής, εκείνοι που ήταν κατά φυσικό λόγο «πλησίον», οι πατριώτες του τραυματισμένου, απομακρύνονται άσπλαχνα. Δεν εφώλησε ούτε το ότι είχαν την ίδια θρησκεία, -ήταν Ιουδαίοι και αυτοί- όπως φαίνεται ότι ήταν και ο τραυματισμένος από τους ληστές. Ήξεραν καλά τι διέτασσε ο Μωσαϊκός νόμος. Τον είχαν μελετήσει και ήξεραν πως έπρεπε να φερθούν. Και όμως δεν το έκαναν. Δεν είχαν μέσα τους καρδιά σπλαχνική που να λυπάται και να πονά για τον κάθε άνθρωπο, όπως θα περίμεναν να κάνουν και οι άλλοι για αυτούς, εάν βρίσκονταν σε παρόμοια θέση.        Η καρδιά σου, εάν την φροντίζεις να είναι σπλαχνική, θα σου δείχνει ποιος είναι ο «πλησίον». Είναι ο κάθε άνθρωπος που έχει την ανάγκη σου. Μπορεί να είναι ο αδελφός σου ή κάποιος άλλος συγγενής σου κοντινός ή μακρινός, αλλά και κάποιος ξένος και άγνωστος.        Είναι ο γείτονάς σου που τον ξέρεις καλά, αλλά και κάποιος άλλος άγνωστός σου, που θα χρειασθεί να κάνεις κόπο πολύ για να τον βοηθήσεις.        Είναι ο φίλος σου και ο συμμαθητής που στέκει παράμερα πονεμένος από την ανέχεια ή το πένθος που βύθισε σε λύπη και πόνο το σπίτι σου…        «Πλησίον» σου είναι εκείνος που σε αγαπά, αλλά και εκείος που αισθάνεται αντιπάθεια απέναντί σου. Κάποιος που ίσως σε ζηλεύει ή σε εχθρεύεται, όπως οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες.        Μην εξετάσεις, σε μια τέτοια δύσκολη ώρα, ποιος είναι αυτός που βρίσκεται σε ανάγκη και κρέμεται από τη δική σου ευσπλαχνία. Το παράδειγμα το Καλού Σαμαρείτη σου δείχνει μέχρι ποιον βαθμό αυταπαρνήσεως να φθάνει η αγάπη σου. Τόση, όση θα ήθελες και οι άλλοι να δείχνουν σε εσένα. Μην ξεχάσεις ποτέ ότι είναι δυνατό κι εσύ κάποτε να βρεθείς στην ανάγκη να ζητήσεις έλεος από κάποιους άλλους.        Δείξε αγάπη. Και θα σε φυλάξει από κινδύνους ο Μεγαλοδύναμος Κύριος.       Είναι ευτύχημα για την εποχή μας την τόσο υλιστική και ψυχρή ότι δε λείπουν τα παιδιά και οι νέοι που τη στολίζουν με μεγάλες πράξεις αυταπαρνήσεως και θυσίας. Καθημερινά υπάρχουν «Καλοί Σαμαρείτες», που ρίχνονται ηρωικά με κίνδυνο τη ζωή τους άλλοτε στη φωτιά για να σώσουν κάποια βρέφη ή κάποιους ανήμπορους και γέροντες, κι άλλοτε στο ποτάμι ή στη θάλασσα για να σώσουν από πνιγμό τη ζωή κάποιου αγνώστου που τον συμπονούν και τον αισθάνονται τόσο πλησίον όσο και τον εαυτό τους.        Συχνά διαβάζουμε στις εφημερίδες τέτοιες ηρωικές πράξεις, τις οποίες, δυστυχώς, τις αναφέρουν με πολλή συντομία και με ψιλά γράμματα, ώστε πολλέ φορές οι αναγνώστες δεν τις παίρνουν είδηση.        Τι σημασία έχει όμως αυτό; Ο Κύριος τους γνωρίζει όλους αυτούς τους νέους, τους «Καλούς Σαμαρείτες» της εποχής μας, που χαρίζουν ένα ανώτερο νόημα στη ζωή μας και τους χαριτώνει και τους ευλογεί πλούσια.        Κάνε λοιπόν κι εσύ το ίδιο.        «Ποίει ὁμοίως» ! Περιοδικό «Προς την Νίκην»

"Χριστέ μου, πού είσαι; Χριστέ μου, πού είσαι;" Το "πρόβλημα" της Θεοδικίας

"Χριστέ μου, πού είσαι; Χριστέ μου, πού είσαι;"

"Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;
Πού είναι ο Θεός;
Γιατί δεν βοήθησε αυτό το αεροπλάνο που έπεσε με τους 63 ανθρώπους;
Γιατί εκείνο, γιατί εκείνο…;
Γιατί αφήνει να πεθαίνουν παιδιά και να γίνονται σκέλεθρα τα παιδιά από την πείνα;
Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός; "

και λέγεται Θεοδικία, ως να καλείται σε δίκη ο Θεός, για αυτήν την κατάσταση της Ιστορίας. Γιατί δηλαδή ο Θεός δεν επεμβαίνει μέσα εις την Ιστορία.

Αυτό το πρόβλημα είναι ψευδοπρόβλημα, διότι αν μελετήσει κανείς καλύτερα το λόγο του Θεού, δεν υπάρχει το θέμα της Θεοδικίας, γιατί παρέδωσε στα χέρια μας ο Θεός τη διαχείριση του εαυτού μας και των κοινωνιών μας, και της Ιστορίας.

Ο Θεός αγαπητοί μου δεν είναι χωροφύλακας, να κάθεται απο πάνω και να λέει:
Α! Έλα εδώ, έλα εδώ... τι έκανες; τι έκανες; ΜΠΑΠ, Άρπα την!!!
Δεν είναι ο Θεός χωροφύλακας. Θυμηθείτε κάποιες παραβολές που φεύγει, παραδίδει λέγει τα τάλαντα ας πούμε και φεύγει.
Γυρίζει..., για να λογαριαστεί. Θα έρθει ο Κύριος, αλλά τώρα σε αφήνει διαχειριστή! Διαχειριστή της Ιστορίας!!!!!!

Μην λοιπόν φορτώνουμε στον Θεό το γιατί δεν επεμβαίνει. Ο Θεός είναι πανταχού παρών, βλέπει τα πάντα, ξέρει τα πάντα, ξέρει και τους δικούς του.
Αλλά... αλλά δεν επεμβαίνει γιατί δεν είναι χωροφύλακας και ακόμη είναι εκείνο το φοβερό που λέει ο ψαλμωδός:
"Ινα τι ευοδούται ο ασεβής". Για πιο λόγο προκόβει ο ασεβής;
Ο ευσεβής όλο άρρωστος είναι, φτωχός είναι, τούτο, κείνο... Ενώ ο ασεβής; Προκόβει, έχει υγεία.
Ξέρετε πόσα σημεία λέγεται αυτό εις την Παλαιά Διαθήκη και ιδίως εις τους ψαλμούς;

Γιατί λοιπόν ο Θεός δεν επεμβαίνει μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;
"Ινα τι ευοδούται ο ασεβής;" Είναι ο πειρασμός της "απουσίας" του Θεού.
Τη λέξη απουσία τη βάζω εντός εισαγωγικών. Δεν απουσιάζει ο Θεός, έτσι εμείς το καταλαβαίνουμε ότι απουσιάζει ο Θεός.

Θα ήθελα να σας έλεγα ένα πολύ ωραίο παράδειγμα με τον Μέγα Αντώνιο:
Όταν πρωτοξεκίνησε να γίνει ασκητής είχε πάρα πολλούς πειρασμούς, φοβερούς πειρασμούς. Ήταν 18 χρονών παιδί και πήγε σε ενα τάφο, θολωτόν εννοείται, όπως ήταν την εποχή εκείνη πολλοί θολωτοί τάφοι, για να μείνει εκεί κάποιο καιρό.
Εκεί οι δαίμονες τον ετάραξαν. Μέχρι τον έδερναν, μέχρι τον εξεφόβιζαν με πολλούς τρόπους, με φωνές, με τούτα, με κείνα.
Ο Άγιος Αντώνιος έμενε σταθερός. Τον τρομοκρατούσαν για να γυρίσει πίσω.
Εκεί λοιπόν στον τάφο, που ηγωνίζετο και έτρωγε ξύλο και τα λοιπά, φώναζε: "Χριστέ μου, που είσαι; Χριστέ μου, που είσαι;"
Ούτε φωνή ούτε ακρόασης. Πέρασαν αρκετές ημέρες και οι πειρασμοί πέρασαν.
Κάποια στιγμή λέγει:
- Χριστέ μου, που είσαι;
- Εδώ είμαι, Αντώνιε, ακούει μια φωνή, του Χριστού.
- Που ήσουν όταν σε φώναζα;
- Σε έβλεπα να αγωνίζεσαι.

Βλέπετε παρακαλώ; Αυτό το παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου είναι εύγλωττη απάντηση στο πρόβλημα της Θεοδικίας!

Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου ομιλία

Kάποιες περιστάσεις στὴ ζωή μας μοιάζουν ἀκατανόητες. Ἔρχονται σὲ ὧρες ποὺ δὲν τὶς περιμένουμε, καὶ τὶς περισσότερες φορὲς ξεσποῦν ξαφνικὰ σὰν καταιγίδα. Ἀσθένειες δύσκολες, προβλήματα οἰκονομικά, προβλήματα οἰκογενειακῶν σχέσεων, προβλήματα στὸ χῶρο τῆς ἐργασίας, θάνατοι οἰκείων προσώπων, τόσα καὶ τόσα ζητήματα ἔρχονται νὰ συνταράξουν συθέμελα τὴ ζωή μας.

Σὲ τέτοιες δύσκολες ὧρες ὁ ἄνθρωπος συχνὰ ἀφήνει νὰ ξεχυθεῖ μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς ψυχῆς του τὸ παράπονο γεμάτο πόνο καὶ ὀδύνη: Γιατί; Γιατί αὐτὴ ἡ τρομερὴ δοκιμασία; Γιατί εἰδικὰ σὲ μένα αὐτὰ τὰ προβλήματα καὶ οἱ συνεχεῖς

ἀδικίες; Γιατί μοῦ τὰ στέλνει ἐμένα ὁ Θεός; Τί κακὸ ἔκανα; Ἐγὼ πάντα καὶ στὴν

ἐκκλησία πηγαίνω καὶ σεμνὰ ζῶ καὶ κακὸ δὲν ἔχω κάνει σὲ κανέναν. Γιατί ἐγὼ

νὰ ὑποφέρω τόσο πολύ, ἐνῶ ἄλλοι ἀσεβεῖς καὶ ἄδικοι καλοπερνοῦν χωρὶς προ -

βλήματα, ἀποκτοῦν πλοῦτο πολύ, ἐκμεταλλευόμενοι τοὺς φτωχούς;

Δραματικὰ τὰ ἐρωτήματα, βασανίζουν μέρα - νύχτα τὴν ψυχὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος

νιώθει τὰ γόνατά του νὰ τρέμουν, νὰ λυγίζουν, νὰ μὴν μποροῦν νὰ τὸν κρατήσουν ὄρθιο.

Τὰ ἴδια ἀκριβῶς ἐρωτήματα βασάνισαν καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ ψαλμωδοῦ Ἀσὰφ 1000

περίπου χρόνια πρὸ Χριστοῦ.

Ὁ Ἀσὰφ ὑπῆρξε σπουδαῖος ποιητής. Ἦταν ἀρχιμουσικὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ μὲ τὸ ὄνομά του ὑπάρχουν στὸ βιβλίο τῶν Ψαλμῶν 12 Ψαλμοί.

Στὸν 72ο Ψαλμὸ θέτει ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ βασανιστικὰ προβλήματα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, τὸ λεγόμενο πρόβλημα τῆς θεοδικίας.

Πέρασε μιὰ κρίση φοβερὴ ὁ Ἀσὰφ καὶτὴν ἐξομολογεῖται στὸν Ψαλμὸ αὐτό: «Ἐμοῦ δὲ παρὰ μικρὸν ἐσαλεύθησαν οἱ πόδες, παρ᾿ ὀλίγον ἐξεχύθη τὰ διαβήματά μου»· τὰ πόδια μου παραλίγο νὰ σωριασθοῦν, τὰ βήματά μου λίγο ἔλειψε νὰ πάρουν στραβὸ δρόμο.

Γιατί ὅλη αὐτὴ ἡ ταραχὴ τοῦ Ψαλμωδοῦ; Μᾶς τὸ λέει ὁ ἴδιος: Ἡ ζήλεια εἶναι ἡ αἰτία! Ζήλεψα, σημειώνει, τοὺς ἄνομους ἀνθρώπους, βλέποντας τὴν καλοπέρασή τους. Τὰ ἔχουν ὅλα, μόνο μικρὲς δυσκολίες ἀντιμετωπίζουν. Γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι ὑπερήφανοι καὶ θρασεῖς, ἀσεβεῖς καὶ βλάσφημοι, αὐξάνοντας συνεχῶς τὸν πλοῦτο τους. Μέσα δὲ στὴν ἀσέβειά τους φωνάζουν: «Πῶς ἔγνω ὁ Θεός; καὶ εἰ ἔστι γνῶσις ἐν τῷ Υψίστῳ;»· ἀπὸ ποῦ μέχρι ποῦ ξέρει ὁ Θεὸς τί γίνεται; Σιγὰ μὴ γνωρίζει τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ γῆ!

Ὁπότε καὶ ἐγὼ πρὸς στιγμὴν παρασύρθηκα καὶ εἶπα: «Ἄρα ματαίως ἐδικαίωσα τὴν καρδίαν μου»· στὰ χαμένα ἀγωνίζομαι νὰ κρατάω ἁγνὴ τὴν καρδιά μου καὶ νὰ ἔχω καθαρὰ τὰ χέρια μου.

Στὰ χαμένα ὅλη τὴν ἡμέρα ὑπομένω ἀδικίες καὶ κάθε πρωὶ ἐλέγχω τὸν ἑαυτό μου, ὥστε νὰ μὴν ἁμαρτήσω. Διστάζω νὰ τὰ ἀναφέρω ὅλα αὐτὰ σὲ ἄλλους, γιὰ νὰ μὴν τοὺς σκανδαλίσω· γι᾿ αὐτὸ καὶ σκέφθηκα νὰ λύσω τὸ πρόβλημα μόνος μου.

 Ὅμως αὐτὸ «κόπος ἐστὶν ἐνώπιόν μου»· πάρα πολὺ μὲ κούρασε ἡ μελέτη τοῦ προβλήματος, χωρὶς νὰ καταφέρω νὰ βρῶ κάποια λύση.

Ἔτσι ταλαιπωρήθηκα, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκα στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μὲ τὸν θεῖο φωτισμὸ ἔστρεψα τὴν προσοχή μου στὰ «ἔσχατα αὐτῶν», στὸ τέλος τους. Ποιὰ θὰ εἶναι ἡ κατάληξή τους;

Πλήρη ἐξαφάνιση σὲ μιὰ μόνο στιγμὴ θὰ ὑποστοῦν! «Ὡσεὶ ἐνύπνιον ἐξεγειρομένου», σὰν ὄνειρο ἀνθρώπου ποὺ ξυπνάει θὰ χαθοῦν!

Ναί! Τώρα καταλαβαίνω, Κύριε, τὸ λάθος μου, καταλήγει ὁ Ἀσάφ. Ἔσφαλα!

Δὲν κατάλαβα τὶς σκέψεις καὶ τὰ σχέδιά σου. «Κτηνώδης ἐγενήθην παρὰ σοί»·

σὰν κτῆνος εἶμαι ἐνώπιόν σου! Ὅπως τὸ κτῆνος δὲν καταλαβαίνει τὰ σχέδια τοῦ

κυρίου του, ἔτσι καὶ ἐγὼ δὲν καταλαβαίνω τὰ δικά σου. Γι᾿ αὐτὸ ἀποφασίζω

νὰ εἶμαι γιὰ πάντα κον τά σου!

Καὶ Ἐσύ,γεμάτος ἔλεος καὶ ἀγάπη, ὄχι μόνο δὲν μὲ ἔδιωξες μακριά σου, ἀλλὰ καὶ «ἐκράτησας τῆς χειρὸς τῆς δεξιᾶς μου»· μὲ κράτησες ἀπὸ τὸ δεξί μου χέρι, ὅπως κρατάει ὁ πατέρας τὸ μικρὸ παιδί του, καὶ μὲ ὁδήγησες στὸ θέλημά σου καὶ μὲ

κατευθύνεις στὴ δόξα τῆς Βασιλείας σου.

Λοιπόν, τί ἄλλο ἐπιθυμῶ; Τίποτε ἀπολύτως! Δὲν θέλω πλέον νὰ ἀποκτήσω κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐπίγεια ἀγαθά. Γιὰ μένα καὶ στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανὸ τὸ μοναδικὸ ἀγαθὸ εἶσαι Ἐσύ! «Τί γάρ μοι ὑ πάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ παρὰ σὲ τι ἠθέ λησα ἐπὶ τῆς γῆς;»· Ἐσύ, Κύριε, εἶσαι ἡ μοναδική μου ἀγάπη, Ἐσὺ εἶσαι τὸ πολυτιμότερό μου ἀγαθό! Καὶ τὸ μόνο ποὺ πλέον ἐπι θυμῶ εἶναι «τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ»· τὸ νὰ ἑνώνομαι μαζί σου!

«Κτηνώδης ἐγενήθην παρὰ σοί»!

Τι συγκλονιστικὸς λόγος! Ἀλλὰ καὶ πόσο ἀληθινός! Μὲ ἄλογο κτῆνος μοιάζει ὁ κα -

θένας μας, σὲ ἀνάλογες μὲ τὶς περιπτώσεις αὐτὲς ποὺ περιγράψαμε. Δὲν κατα-

λαβαίνουμε, δὲν ἀντιλαμβανόμαστε τὰ θαυμαστὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς. Αἰ-

σθανόμαστε χαμένοι καὶ δυστυχισμένοι, τὴν  ώρα ποὺ ὁ Θεὸς μέσῳ τῶν δοκιμασιῶν μᾶς ἑτοιμάζει τὴν πιὸ μεγάλη δόξα.

Παραπονούμαστε καὶ ἀγανακτοῦμε, τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ καρδιά μας ἔπρεπε νὰ ξε-χειλίζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη. Καὶ ἀλήθεια, Ἐκεῖνος δὲν μᾶς ξεσυνερίζεται. Παρόλο ποὺ ἐμεῖς ἀντιδροῦμε, μᾶς κρατάει ἀπὸ τὸ χέρι στοργικά, ὅπως ὁ πατέρας τὸ παιδί του, καὶ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ δόξα αἰώνια.

Ὢ ἄνθρωποι, ὢ ἄνθρωποι, μέχρι πότε θὰ μοιάζουμε μὲ ἄλογα κτήνη; Δὲν βλέπουμε λοιπόν; Δὲν καταλαβαίνουμε;

Δὲν ἐννοοῦμε; Εἶναι δυνατὸν ὁ ἀληθινὸς Πατέρας μας, ὁ Δημιουργός μας, νὰ μᾶς βασανίζει, νὰ μᾶς ταλαιπωρεῖ, νὰ θέλει τὸ κακό μας; Δὲν βλέπουμε τὸ χέρι του, δὲν τὸ νιώθουμε νὰ κρατάει σταθερὰ καὶ μὲ ἀγάπη τὸ δικό μας;

Λοιπόν, πότε θὰ βγάλουμε καὶ μεῖς ἀπὸ τὰ σπλάχνα μας ξεχείλισμα εὐγνωμοσύνης; «Τι γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ παρὰ σὲ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς;»!

Ο ΣΩΤΗΡ τεύχος 15-10-2010

Διάβασα μιά υπέροχη μελέτη για το πρόβλημα της θεοδικίας στήν φιλοσοφία του Λεβινάς. Καταπληκτικό. Τελικά δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε το κακό. Η θεοδικία είναι τελικά ένας πειρασμός να αθωώσουμε το θεό, ή να διασώσουμε την ηθική στό όνομα τής πίστης, και τελικά να κάνουμε το κακό αποδεκτό.

 Είναι σαν να προσπαθούμε να συμφιλιωθούμε με τον παράλογο πόνο τού κακού. Βέβαια ο Καντ , θεωρεί την θεοδικία σαν ενα θεωρητικό πρόβλημα, διότι η θεοδικία προυποθέτει ότι γνωρίζουμε ιδιότητες τού Θεού, πράγμα αδύνατο.

 Πρακτικά  όμως δεν αποφεύγει την θεοδικία, περιμένοντας ενα happy end, όπως άλλωστε οι θρησκείες υπόσχονται, μια τελική δικαίωση. Ακριβώς αυτή τη δικαίωση πρέπει να αποφύγουμε.

Ο Νιτσε διείδε πολύ σωστά οτι δεν είναι τόσο ο πόνος,  όσο το παράλογο τού πόνου που δεν υποφέρεται. Βέβαια η σκέψη του πήρε άλλους δρόμους.

Ο  Ντοστογιέφσκυ εκφράζει το ίδιο και δίνει μιά λυση από τα λόγια του Αλιοσα Καραμαζώφ … ολοι ειμαστε ένοχοι μπροστα στον καθένα , και εγω πιο πολυ απο όλους.
η προσέγγιση του Λεβινας ειναι , η μέριμνα η ευθύνη που είναι μη συμμετρική (δηλ. δεν απαιτείται να είναι αμοιβαία) για τον Άλλον,  προς τον Άλλον, προς τον πλησίον μου, προς κάθε άνθρωπο που βλέπω μπροστά μου.

Λέγει, το πιο τραγικό, το πιο παράλογο, είναι όχι ο πόνος ο δικός μου, αλλα  ο πόνος του Άλλου.

Το να δικαιώνουμε τον πόνο του άλλου είναι η πηγή της αν-ηθικότητος. δεν μπορει να είμαστε θεατές. Οι θεατές είναι συνένοχοι του κακού.

Το να υποφέρεις για το παράλογο του πόνου του άλλου ανοίγει νέες προοπτικές στις ανθρώπινες σχέσεις , στην ηθική, αυτό ορίζει την ανθρώπινη υποκειμενικότητα και την ηθική.
Αν και δεν ασχολειται να ορίση το κακό πουθενά, όμως περιγράφει την σκιά του κακού. δεν μπορούμε τελικά να καταλάβουμε το κακό, δεν μπορούμε να το περιλάβουμε σε καμιά από τις κατηγορίες σκέψης μας.

Το κακό είναι μια αξεπέραστη αρώωστια. Τώρα φαίνεται γιατί το κακό είναι αντίθετο από κάθε θεοδικία.Διότι η θεοδικία προυποθέτει οτι κατά κάποιο τρόπο υπάρχει ένα δέσιμο, μια οικονομική σχέση του καλού  και του κακού. Το καλό είναι καλό, δεν ορίζεται ως αντίθετο του κακού.
Τελικά, η ετερότητα του Άλλου υπερβαίνει την λογική, είμαι απείρως υπεύθηνος για τον Άλλο του οποίου ο πόνος είναι ηθικά πάντοτε πιό σημαντικός από τον δικό μου.
Δεν αντιδρώ στο κακό, σαν να ηταν ενα συμβάν στη ζωη μου. Είμαι θύμα του κακού. Βεβαια μου ερχεται ο πειρασμός να λογικοποιήσω το κακό, να βρω μια αιτία. όμως τελικά το παράλογο του κακού μας κάνει να καταλάβουμε οτι το πρώτο και κύριο ερώτημα της μεταφυσικής δεν ειναι το ‘γιατί υπάρχει κάτι και οχι το τίποτα ΄ αλλα ΄γιατί να υπάρχει το κακό και όχι το καλό?’
Τελικά η ηθική προηγείται της οντολογίας. Πρώτα υπάρχει η σχέση, η ηθική, και μετά η ύπαρξη!!!!!!!!!!!!!
Το πώς εννοώ τον τρόμο που προκαλεί το κακό είναι σημαντικό. Δεν μπορώ να παραμείνω στην ιδέα οτι τελικά το κακό έχει μια δικαίωση, μια αποστολή, μια χρησιμότητα.

Δεν μπορώ να εχω μια ισορροπία του καλού και του κακού, ούτε να δέχομαι ότι το κακό είναι το αντίθετο του καλού.
Η μόνη απάντηση στον τρόμο αισθάνομαι μπροστά στο κακό, είναι οτι μου δημιουργεί μια τεράστια ευθύνη ως αντίδραση.

Το εγώ μου τελικά σπάει, δεν είναι αρκετό, θέτει σε αμφισβήτηση τον τρόπο ύπαρξής μου (conatuw essenti )με αναγκάζει σε μια άπειρη ευθύνη για τον άλλο.

Το Καλό δεν είναι για να μας ικανοποιεί, αλλά για να προσάαζει αυτή την άπειρη ευθύνη για τον άλλο , χωρίς την ύπαρξη του οποίου δεν υπάρχω εγώ. Αυτή η ευθύνη με κάνει Άνθρωπο.

Παραδείγματα για τον τρόπο ύπαρξης? για τον Δαρβίνο, είναι η ιδέα, ότι τα έμβια αγωνίζοντα να ζήσουν. Ύπαρξη ειναι ο αγώνας για επιβίωση. αυτή είναι η ηθική, δηλ καμιά ηθική.
Δεν είμαστε όπως εννοεί ο Heidegger ένα dasein ένα παρείναι, μια συνέχιση της ύπαρξης.

Ο Λεβινας αντίθετα λέγει το καταπληκτικό ( για μενα) ότι υπάρχει κάτι πολύ πιό σημαντικό από την ίδια μου την ζωή, και αυτό είναι η ζωή του Άλλου, του συνανθρώπου μου.

Γράφει, δεν μπορεί παρά να θαυμάσουμε την αγιότητα, , δηλ αυτούς που η ζωή τους είναι προσκολλημένη στον άλλο παρά στον εαυτό τους.

Το να είσαι άνθρωπος αρχίζει απο την αγιότητα. Όχι στα κατορθώματα των αγίων αλλά  στο δρόμο αυτών, ως ύψιστη αξία.
Το να είσαι ηθικός σημαίνει οτι έχεις άπειρη ευθύνη και πρακτική μέριμνα για τον Άλλον.

Π. Ιωνάς Μούρτος 

π. ΙΩΝΑΣ ΜΟΥΡΤΟΣ: "Το αντίθετο του θανάτου είναι η ΑΓΑΠΗ"

“ο μη αγαπών τον αδελφόν αυτού, ον εώρακε,

 τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πως δύναται αγαπάν;”

π. ΙΩΝΑΣ ΜΟΥΡΤΟΣ - Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΤΑΙΒΑΝ