Να καταλαβαίνεις για να μην σταματάς ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ... Αββάς Αντώνιος

ΑΓΑΠΑ!

Ευαγγέλιο της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου 2009

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ, 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009
Μάρκ. η’ 34 - θ’ 1


34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.

35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν.

36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;

37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

1 ΚΑΙ ἔλεγεν αὐτοῖς ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Τι θα πει αυταπάρνηση

Τι σημαίνει όμως «απαρνούμαι τον εαυτό μου»; Σημαίνει δυο πράγματα.
Πρώτα ότι νεκρώνω τον παλαιό εαυτό που κρύβω μέσα μου, τον διαγράφω από τη ζωή μου. Παύω να υπάρχω γι’ αυτόν. Αρνούμαι δηλαδή και νεκρώνω τα θελήματα, τις επιθυμίες και τις ροπές του παλαιού ανθρώπου.
Ακόμη κι αν τον δω να επαναστατεί, να αντιδρά, να επιζητεί με μανία και επιμονή καθετί αμαρτωλό, εγώ δεν υποκύπτω, δεν του δίνω σημασία. Έχω αρνηθεί όχι μόνο κάτι από τον εαυτό μου αλλά όλο τον παλαιό εαυτό μου.
Αρνούμαι τον παλαιό εαυτό μου σημαίνει ταυτόχρονα ότι υποτάσσομαι στο άγιο θέλημα του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθώ τον Κύριο όπου με οδηγεί. Και υπομένω όλες τις θλίψεις που επιτρέπει στη ζωή μου για τον εξαγιασμό μου.
Μέχρι του σημείου να περιφρονώ ακόμη και το θάνατο. Διότι αυτό σημαίνει να σηκώνω διαρκώς τον σταυρό των θλίψεων και της θυσίας.

Και να προχωρώ με τέτοια διάθεση όχι για λίγο αλλά σε όλη μου τη ζωή.

Να σηκώνω τον σταυρό των θλίψεων όχι αναγκαστικά, επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αλλά με χαρά κι ελπίδα, με τη συναίσθηση ότι ο δρόμος της υποταγής στο θέλημα του Θεού, τον οποίο βαδίζω σηκώνοντας τον σταυρό των θλίψεων, είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία μου, στον Παράδεισο.

Όλη η ζωή του Κυρίου άλλωστε ήταν μία διαρκής αυταπάρνηση, προσφορά και θυσία, που κορυφώθηκε και ολοκληρώθηκε στη σταυρική θυσία. Κι επειδή αυτός πρώτος εφάρμοσε την τέλεια αυταπάρνηση, ζητά κι από μας ν’ ακολουθήσουμε ολόψυχα το παράδειγμά του.

Πόσο αξίζει μια ψυχή

Ο Κύριος συνέχισε τη διδασκαλία του λέγοντας: όποιος θέλει να σώσει την επίγεια ζωή του, θα χάσει την αιώνια. Όποιος όμως θυσιάσει τη ζωή του για μένα και το Ευαγγέλιό μου, αυτός θα σώσει την ψυχή του.
Διότι τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του; Και τι μπορεί να δώσει ως αντάλλαγμα για να την εξαγοράσει; Όποιος ντραπεί εμένα και τους λόγους μου επειδή φοβάται τους χλευασμούς των ανθρώπων της αποστατημένης και αμαρτωλής αυτής γενιάς, αυτόν θα τον αποκηρύξω κι εγώ όταν θα έλθω μέσα στη θεϊκή δόξα μου μαζί με τους αγίους αγγέλους.

Και ο Κύριος επισφράγισε τους λόγους του λέγοντας: Πολλοί από σας, πριν πεθάνουν, θα δουν να θεμελιώνεται με δύναμη ακαταγώνιστη η Βασιλεία του Θεού στη γη, δηλαδή η Εκκλησία μου.

Σ’ όλη αυτή τη διδασκαλία του ο Κύριος τονίζει την αξία της ψυχής μας. Και τι λέει; Πόσο αξίζει η ψυχή μας; Ανυπολόγιστα. Δεν συγκρίνεται με όλα τα αγαθά του κόσμου αυτού. Έχει ασυγκρίτως ανώτερη αξία από όλα τα πλούτη, τις τιμές και τις απολαύσεις αυτής της ζωής. Γι’ αυτήν ο Θεός έγινε άνθρωπος, γι’ αυτήν έχυσε το αίμα του επάνω στο σταυρό και μας εξαγόρασε με το τίμιο Αίμα του.

Όταν εμείς αμαρτάνουμε συστηματικά και ασύστολα, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ψυχή μας για πάντα στην αιώνια κόλαση. Εκεί η ψυχή θα χωρισθεί αιωνίως από τον Θεό, τη χάρη του και την αγάπη του και θα βυθισθεί στο αιώνιο σκοτάδι.

Γι’ αυτό λέει ο Κύριος ότι το χειρότερο κακό που μπορούμε να πάθουμε οι άνθρωποι, είναι το να χάσουμε την ψυχή μας. Και αν χάσουμε την ψυχή μας, χάσαμε τον Θεό, χάσαμε τον εαυτό μας, χάσαμε τα πάντα. Κι αυτή η απώλεια είναι αμετάκλητη.

Μήπως έχουμε και άλλη ψυχή, ώστε να δώσουμε μία στον σατανά και μία στον Θεό; Ή να δώσουμε τη μία αντάλλαγμα για την απώλεια της άλλης; Τα χρήματα και τα κτήματα και τα σπίτια μπορούμε να τα ανταλλάξουμε. Την ψυχή όμως ποτέ.

Και δεν είναι δύσκολο να τη χάσουμε. Σ’ αυτή τη ζωή φοβερός πόλεμος διεξάγεται. Με λύσσα οι δαίμονες ζητούν να αρπάξουν και να κατασπαράξουν την ψυχή μας. Ας αντισταθούμε λοιπόν κι ας αγωνισθούμε.
Ώστε, όταν κλείσουμε τα μάτια μας, να παραλάβουν την ψυχή μας οι παμφώτεινοι άγγελοι στην αγκαλιά του Θεού.

Κυριακή πρό της Υψώσεως, 13/09/2009

Κυριακή πρό της Υψώσεως, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Ιωάν. γ΄13-17

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ VS ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

«Οικουμενιστές» - «Αντι-οικουμενιστές» και ο εύκολος δρόμος της λογικής.

Ακούω, διαβάζω, παρατηρώ, αντιλαμβάνομα, αισθάνομαι : λόγια, απόψεις, αντιπαραθέσεις, και φυσικά συναισθήματα που πηγάζουν από τα παραπάνω. Λογική, επιχειρήματα και κυρίως κρίσεις, παίρνουν την θέση της Πίστης και ενίοτε και αυτής της Ίδιας της Αγάπης.

Άδολες πράξεις ή μή – αδελφών, συνανθρώπων, ιερωμένων, απαιτούν εναγωνίως από το δικό μας «εγώ» (το υγιές, το αντικειμενικό, το φωτισμένο, το απρόσβλητο, το απαθές!) μιά εξήγηση, έναν σχολιασμό, μιά τοποθέτηση, μιάν απολογία ! Αυτό το «εγώ» που κράζει για μία ταμπέλα, για έναν χαρακτηρισμό σε κάθετι που συμβαίνει γύρω μας, γιατί έτσι έμαθε και έτσι του αρέσει!

Λόγια αγίων ανθρώπων χρησιμοποιούνται καθημερινά για την υποστήριξη των κρίσεων αυτού του «εγώ» του αλάνθαστου (επί παντός επιστητού), με διάθεση αντιπαράθεσης, επίδειξης «πίστης» και «σοφίας», παραβλέποντας την διάθεση της καρδίας των λεγομένων αυτών των Αγίων ανθρώπων που δεν είναι άλλη από την ΑΓΑΠΗ και όχι η κριτική και η κατάκριση!!!! Μιά σημαντική και ουσιαστική λεπτομέρεια που αλλάζει το νόημα των ίδιων λόγων των Αγίων και των δικών μας: Ο ΣΚΟΠΟΣ για τον οποίο αυτά λέγονται: Οι μεν Άγιοι μιλάνε για να δικαιολογήσουν πράξεις και αδελφούς, για να υποστηρίξουν την ΑΓΑΠΗ (μέσω των καλών λογισμών) και την διαφορετικότητα της κάθε σκέψης, του κάθε χαρακτήρα, της κάθε ανθρώπινης ψυχής (όπως ακριβώς επιθυμούμε και προσευχόμαστε να κάνει ο Ουράνιος Πατέρας μας κατά την ημέρα της κρίσης για εμάς)

ενώ εμείς μιλάμε με τα ίδια ακριβώς λόγια για να δικαιολογήσουμε το «ΕΓΩ» μας, τις δικές μας γνώσεις, απόψεις, τοποθετήσεις, κρίσεις αλλά περισσότερο για να δικαιολογούμε τις ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΙΣ ΜΑΣ. (ελπίζω πως κάποτε θα έρθει η ώρα που όλοι μας θα μάθουμε εμπράκτως τί είναι αυτό που θα «ζυγίσει» περισσότερο σε έναν χριστιανό άνθρωπο από την ιεροκατάκριση!!! τις ειρωνείες, τους χλευασμούς, τις αντιλογίες και δεν συμμαζεύεται ....)

Τα δικά τους τα λόγια αφήνουν πάντα μία αίσθηση δικαίου για άλογες, αντικανονικές, (κατά την κρίση των πολλών) πράξεις και μας περνάνε αυτομάτως με την βάρκα της ΑΓΑΠΗΣ στην απέναντι όχθη, στην μεριά του αδελφού που δεν διαθέτει την δική μας «χριστιανική» άποψη και λογική.

Σε μία εποχή όπου η σιωπή έγινε συνώνυμη της αμάθειας, της συγκατάβασης και της πνευματικής ραθυμίας και όπου οι ταμπέλες, οι χαρακτηρισμοί και οι κατακρίσεις έχουν την τιμητική τους, σε μία εποχή όπου τα θεόπνευστα λόγια των Γραφών και των Αγίων του Θεού χρησιμοποιούνται όχι για την πνευματική μας ανάβαση και υπέρβαση του αρρωστημένου «εγώ» μας, αλλά για την «υπεράσπιση» των απόψεων των δικών μας, (σιγά μην δεν έχουμε γνώση, γνώμη και άποψη για όλα τα εκκλησιαστικά θέματα!!!! χαζοί είμαστε? !!!!)

σε μία τέτοια εποχή όπου τα βασανιστήρια του σώματος και η σταύρωση αντικαταστάθηκαν από τον ακήρυχτο πόλεμο της λογικής, ΑΣ ΚΡΑΖΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ «ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος»

απόσπασμα από το «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε...» Αθαν. Ρακοβαλή: “Σε κάποιον μοναχό που επηρεαζόταν από ζηλωτές σχετικά με το θέμα του μνημοσύνου του Πατριάρχου Δημητρίου: - Κάτσε να δεις. Ο Άγιος Ταράσιος Πατριάρχης Κων/λέως ήταν Άγιος? - Ήταν, αλλά και ο άλλος που του έκοψε το μνημόσυνο Άγιος ήταν και αυτός. - Κάτσε να δεις. Ωραία, ήταν Άγιος. Μπορεί αυτός να έβλεπε κάτι χειρότερο, οπότε για να το αποφύγει να έκανε αυτή την ενέργεια, και μπορεί να μην μπορούσε ούτε τους λόγους να αναφέρει. Ούτε τους λόγους γιατί από κει θα έβγαινε άλλο κακό. Όταν βλέπω κάποιον που είναι ευλαβής, πιστός, έχει καλή ζωή, έ τότε ρε παιδί μου, ας έχω και λίγη εμπιστοσύνη, δεν ξέρω εγώ τη δυσκολία του. Να βάζουμε και κανένα καλό λογισμό.»

Προσευχή στο Άγιο Πνεύμα

Ελθέ και σκήνωσον εντός μου και μείνε παντοτεινά διά να μεταβάλλεις την καρδίαν μου, και αφού εξαφανίσεις πάσαν αμαρτίαν, φέρε με την είσοδον σου πάσαν αρετήν. Σε παρακαλώ και ικετεύω, Ελθέ το φως το αληθινόν και ανέσπερο, η αιώνιος ζωή, ο αδαπάνητος θησαυτός των αγαθών. Ελθέ η προσμονή όλων όσων θέλουν να σωθούν. Ελθέ ο δυνατός, ο αόρατος , ο αψηλάφητος. Ελθέ Πνεύμα πάντοτε αμετακίνητο αλλά και διαρκώς ερχόμενο προς εμέ. Ελθέ το Πνεύμα, το περιπόθητον όνομα, που είναι αδύνατον να το γνωρίχωμε και πιό αδύνατον να το ονομάσωμε όπως είναι κατ΄ουσίαν. Ελθέ η αιώνιος χαρά, το στεφάνι το αμάραντο. Ελθέ διότι σε επόθησε και σε ποθεί η ψυχή μου Ελθέ μόνον εσύ σ΄εμένα που είμαι μόνος. Ελθέ Πνεύμα Άγιον, Πνεύμα πόθου και δημιουργέ του πόθου Ελθέ και σκήνωσον και μείνε εντός μου και μη χωρισθείς ποτέ από εμένα, διά να μεταβάλλεις και αγιάζεις και φωτίζεις την καρδίαν μου. Ελθέ Πνεύμα ομοούσιον και ομότιμον και ομόδοξον και ομόθρονον με τον Υιόν και τον Πατέρα και θεούς κατά χάριν απεργάζεσαι αυτούς που σε υποδέχονται. Ελθέ η πνοή μου η ζωή μου η παρηγοριά μου. Ελθέ η χαρά μου η απόλαυσης, ο θησαυρός των αγαθών, η υπομονή. Ελθέ Πνεύμα Άγιον, η αιωνία δόξα μου. ΑΜΗΝ.

Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου

Ευαγγέλιο Κυριακής 06 Σεπτεμβρίου 2009

Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου, 06 Σεπτεμβρίου 2009, Ματθ. κα’ 33-42

33 Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν. 34 ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. 35 καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. 36 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. 37 ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. 38 οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. 40 Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; 41 λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. 42 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;