Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαρμολύπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαρμολύπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

11 Φεβ 2012

ΟΥ ΟΥΠΣ, ΜΙΑ ΔΙΧΑΛΑ!!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ?


Η ΔΙΧΑΛΑ





Βαρύς ο προβληματισμός, βαριές οι ευθύνες, δύσκολες οι αποφάσεις για την τύχη ενός ολόκληρου λαού, σκούρα τα πράγματα έτσι ή αλλιώς.

Ως γνωστόν η λογική έχει μικρότερη μνήμη από το συναίσθημα και γι΄αυτό ο λαός μας –ύστερα από 2 χρόνια σκληρών θυσιών ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ- αναγκάζεται να βγει στους δρόμους.

Η ψυχραιμία, η σύνεση αρχίζουν να εξανεμίζονται. Το δίλλημα μετατίθεται στις πλάτες ενός καταπονημένου, αδικημένου, κουρασμένου Έλληνα που από την φύση του δεν σηκώνει ζυγό.

Οι διαδρομές δύο. Ανηφορικές. Σκληροτράχηλες.

1. Παραμονή σε έναν δρόμο προκαθορισμένο, γεμάτο από ατιμωρισία των υπευθύνων γι΄αυτήν την κατάσταση, διάρκειας τραγικά μεγαλύτερης από όσο είναι το πραγματικό χρέος μας, υποδουλωμένοι υπαρξιακά και εθνικά σε ξένους αγύρτες που παίζουν σκάκι στις πλάτες μας, δουλεύοντας για ένα τραπεζικό σύστημα που δεν έχει καταδεχτεί και δεν έχει ακόμα δεχτεί την παραμικρή θυσία για την ίδια του την χώρα-τους ίδιους του τους πελάτες ρε αδερφέ- κι ας διαθέτουν άνω του μισού του ΑΕΠ σε πραγματικές καταθέσεις!!!!. Παραμονή σε ένα δρόμο που ακόμα και αν τα δώσουμε όλα δεν αρκούν ούτε για τα τοκοχρεωλύσια που διαρκώς θα αυξάνονται!!!! Ένας δρόμος που μας διαθέτει ναι μεν πετρέλαιο, φάρμακα, γιατρούς, τρόφιμα εισαγωγής αλλά που δεν μπορούμε ούτε καν σήμερα να τα αγοράσουμε!!!!!!!!!!!!!!

2. Αλλαγή πορείας σε μία διαδρομή ασυγκρίτως μικρότερη, όπου το δημόσιο ναι μεν θα ανακουφιστεί από τα τοκοχρεολύσια αλλά και θα αναγκαστεί να διαθέτει από όσα θα εισπράτει από τους φόρους –στην περίπτωση που κανένας ξένος δεν θα καταδεχτεί σε σύντομο χρονικό διάστημα να μας ξανα-δανείσει ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ-. Οι τράπεζες μας? Να αναγκαστούν ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ να επιβιώσουν όπως επιβιώνουμε εμείς αφού έτσι κι αλλιώς το χρέος μας το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για χρήματα που έχουν ήδη πάρει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Αλλαγή πορείας σε μία διαδρομή όπου το αίσθημα της αδικίας θα ανακουφιστεί ΤΙΜΩΡΟΝΤΑΣ και κλείνοντας στην φυλακή όλους όσους μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση! (αν είμασταν ο καθένας μας ξεχωριστά διδάκτορες στα οικονομικά, την εξωτερική πολιτική, την δημοσιονομική κτλ ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΖΑΜΕ κάθε φορά 300 νοματέους για να μας κυβερνήσουν……………. Θα κυβερνιόμασταν από μόνοι μας ο καθένας για την πάρτη του και δεν θα κατάκλεβε ο ένας τον άλλον για να φτάσουμε σε σημείο να ξεπουλάμε την ίδια μας την χώρα!!!!!. Άρα ΦΤΑΙΝΕ. Γιατί και στην εργασία μας αν λείψει 1 ευρώ θα μας κλείσουν μέσα σαν κλέφτες και απατεώνες. Αυτούς που μας διέλυσαν και σαν χώρα και σαν άτομα θα τους αφήσουμε ατιμώρητους?????????? !!!!! ). Μία διαδρομή όπου πετρέλαιο δεν θα έχουμε και τα τρόφιμα θα είναι λιγοστά και το ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ θα οφείλει να πλημμυρίσει ξανά το «είναι» μας.


Πολιτικός δεν είμαι, οικονομικός αναλυτής δεν είμαι, (τα είδαμε τα κατορθώματα τους). Είμαι ένας απλός μεροκαματιάρης άνθρωπος που καλούμαι να πληρώνω άδικα για κάποιους άλλους άδικους και ανέντιμους ανθρώπους. Και καλούν και τα παιδιά και τα εγγόνια μου να συνεχίσουν να πληρώνουν για τα οικονομικά και ηθικά και κοινωνικά εγκλήματα άλλων.
Ας διαφαίνεται μέσα από τις σκέψεις μου πως έχω διαλέξει τον δεύτερο δρόμο, δεν είναι αλήθεια. Μπερδεμένη είμαι και έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά ΣΤΟ ΘΕΟ που με λατρεύει και έδωσε το αίμα Του για μένα.


ΟΜΩΣ……….. για τον εαυτό μου και την οικογένεια μου θα διάλεγα με χαρά και χωρίς φόβο την δεύτερη διαδρομή, δουλεύοντας σκληρά –όπως πάντα άλλωστε- για να βγούμε από την μιζέρια σε μικρό χρονικό διάστημα απελευθερώνοντας τις ζωές των παιδιών μου από τα δικά μου τα λάθη. (που ψήφιζα τους ψεύτες, τους αλλόφυλους, τους ανήθικους, τους αντίχριστους, τους ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ τόσα χρόνια)

Επειδή δεν γνωρίζω ούτε το ψυχικό σθένος του καθενός, ούτε αν ο συνταξιούχος θα έχει έναν άνθρωπο να του δώσει ένα ποτήρι νεράκι, ούτε αν ο καρκινοπαθής θα βρει έναν φιλότιμο δίπλα του για να τον ανακουφίσει από τους πόνους………. Γι΄αυτό και μόνον τον λόγο δεν θα δράσω, δεν θα επηρεάσω, δεν θα κοπανηθώ, δεν θα ξαναασχοληθώ με τέτοιες διχάλες.

Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, στον καθένα ξεχωριστά. Και να μην ξεχνάμε πως όλοι θα λογοδοτήσουμε μια μέρα . ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

5 Φεβ 2012

ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ


ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ



Άλλη μία περίοδος ξεκινάει στη ζωή του καθενός μας από σήμερα. ΤΡΙΩΔΙΟ. Μια προπαρασκευαστική περίοδος για να εορτάσουμε τα Θεία Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Του Πατέρα μας του Παντοκράτορα που καταδέχτηκε να ενσαρκωθεί προκειμένου ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ σαν πρόσωπο προς πρόσωπο, να μας δείξει με πράξεις τι σημαίνει τελικά ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, ΑΓΑΠΗ, ΘΥΣΙΑ.
Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά και λόγω των φανερωμένων σημείων του καιρού μας, των απροσδόκητων εξελίξεων σε όλους τους τομείς της ζωής μας-εμάς των Ελλήνων-, αισθάνομαι πως είναι επιτακτική η ανάγκη να αποδώσουμε τα του Καίσαρως τω καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.

Με τα του Καίσαρως ασχολούμαστε οι περισσότεροι σαν άνθρωποι κοινωνικοί, σαν (δοκιμαζόμενοι) πολίτες αυτής της χώρας τις περισσότερες ημέρες αυτού του χρόνου. Αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος να ασχοληθούμε με την προσωπική μας σχέση με το πρόσωπο του Θεανθρώπου. Μια σχέση λιγάκι(?) παραμελημένη, μια σχέση μονομερής όπου ο Ένας αγαπάει, φροντίζει, προστατεύει και ο άλλος ασχολείται με τον «Καίσαρα» και τις βιοτικές μέριμνες (που ομολογουμένος είναι βαριές και δύσκολες). Ας αναλογισθούμε όμως και την επίγεια ζωή του Σωτήρα μας που δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα επίγεια προβλήματα, ούτε με τα κοινωνικά προβλήματα, ούτε με τα εθνικά (οι Εβραίοι ήταν υπόδουλοι στους Ρωμαίους). 

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ να καθήσουμε ήρεμα, φρόνιμα σαν την Μαρία, στα πόδια Του και να εξελέξουμε ΤΗΝ ΑΓΑΘΗ μερίδα περιφρονώντας τις εξωτερικές μας μέριμνες. «Μάρθα,Μάρθα,μεριμνάς και τυρβάζης περί πολλά, Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ'αυτής»(Λουκ.ι'38-42)
ΤΩΡΑ ΕΦΤΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ να σκύψουμε βαθειά μέσα μας για να βρούμε εκείνο το «ένα» που οφείλουμε στον Αγαπημένο μας-ο καθένας κάτι διαφορετικό- για να του φανερώσουμε την αγάπη την δική μας και να μην Του γυρίσουμε την πλάτη και φύγουμε από κοντά Του- όπως ζήτησε και από τον πλούσιο νεανίσκο που παρ΄ότι εφύλαγε τις εντολές Του από παιδί και αγαπούσε τον Κύριο, δεν μπόρεσε να απαρνηθεί και να μοιραστεί με τους άλλους αδελφούς του το «ένα» που του ζητήθηκε…………. Τον πλούτο!!!

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ να προετοιμασθούμε πνευματικά, εσωτερικά και όχι συναισθηματικά, προκειμένου ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ σε ενώσεις σωτήριες για εμάς. «αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς» (Ιω.6,53)

ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ να γυρίσουμε τις πλάτες στα γήινα, στα βιοτικά, στις μέριμνες και περισσότερο από κάθε άλλη χρονική στιγμή στη ζωή μας να ασχοληθούμε με την παραμελημένη πνευματική μας ζωή.

ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ, ΚΑΛΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ.



21 Ιαν 2012

Σύναξη Νέων με τον αγιορείτη μοναχό π. Μωυσή

Σύναξη Νέων με τον αγιορείτη μοναχό π. Μωυσή



Ο μοναχός π. Μωυσής γεννήθηκε στην Αθήνα. 
Μονάζει στο Άγιον Όρος περίπου 40 χρόνια. 
Ασχολείται με την αγιογραφία, την ποίηση, την κριτική και τη συγγραφή. 
Έχει εκδώσει 60 βιβλία κι έχει γράψει περισσότερα από χίλια άρθρα. Έργα του έχουν μεταφρασθεί σε άλλες γλώσσες κι έχουν βραβευθεί. Έχει σειρά ομιλιών, κατόπιν προσκλήσεων μητροπόλεων, Πανεπιστημιών και συλλόγων, στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. 
Έχει λάβει μέρος ως εισηγητής πάνω από 100 συνέδρια. Έχει διατελέσει αρχιγραμματεύς της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους.
 Είναι Γέροντας από 30ετίας της Καλύβης Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου της Ιεράς Σκήτης Αγίου Παντελεήμονος - Κουτλουμουσίου.
 Θεωρείται ο πολυγραφότερος σύγχρονος Αγιορείτης. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το 60ο βιβλίο του, «Το μέγα γεροντικό του Αγίου Όρους», ένα τρίτομο βιβλίο που αναφέρεται σε όλους τους ενάρετους Αγιορείτες Γέροντες του 20ου αι.

23 Νοε 2011

Όταν λέω.....................


Όταν λέω: "κανείς δε μ'αγαπά".
Ο Θεός μου λέει: "Σ'αγαπώ" (Ιωάννης γ,16).

Όταν λέω: "Αισθάνομαι μόνος".
Ο Θεός μου λέει: "ου μη σε εγκαταλίπω" (Εβραίους ιγ,5).

Όταν λέω: "Φοβάμαι".
Ο Θεός μου λέει: "Μη φοβού" (Ιωάννης ις 33).

Όταν λέω: "Έχω πολλές φροντίδες".
Ο Θεός μου λέει: "Πάσαν την μέριμνα σας ρίψατε επάνω του" (Α' Πέτρου ε,7).

Όταν λέω: "Κανένας δεν με συγχωρεί".
Ο Θεός μου λέει: "Σε συγχωρώ" (Α' Ιωαννου α, 9)


23 Απρ 2011

ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ!!!




Λουκ. 24,1-9

Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέος ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἡτοίμασαν ἀρώματα, καί τινες σὺν αὐταῖς.

εὗρον δὲ τὸν λίθον ἀποκεκυλισμένον ἀπὸ τοῦ μνημείου,

καὶ εἰσελθοῦσαι οὐχ εὗρον τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

καὶ ἐγένετο ἐν τῷ διαπορεῖσθαι αὐτὰς περὶ τούτου καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο ἐπέστησαν αὐταῖς ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις.

          ἐμφόβων δὲ γενομένων αὐτῶν καὶ κλινουσῶν τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν εἶπον πρὸς αὐτάς· τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;

οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ᾿ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ,

λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι.

          καὶ ἐμνήσθησαν τῶν ῥημάτων αὐτοῦ,

καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς.

 

 

7 Μαρ 2011

Καλό στάδιο!

ΚΑΛΟ ΣΤΑΔΙΟ

Ζητώ το Έλεος Σου...



ΠΟΣΟ Μ' ΑΓΑΠΑΣ ?

ΠΟΣΟ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ?

Image and video hosting by TinyPic



Τί ωραίες εικόνες, τί αβάσταχτα συναισθήματα !
Γεμίζει η καρδιά, η ψυχή, ο νους αρώματα αγιότητας τέτοιες μέρες.
Μέρες θλίψης και περισυλλογής. Μέρες μετάνοιας και γλυκιάς αναμονής για την επιστροφή στο σπίτι του Πατέρα μας.
Εικόνες, ακούσματα, αρώματα, γεύσεις από τον χαμένο Παράδεισο που δεν προλάβαμε και δεν αξιωθήκαμε να ζήσουμε.
Μοναδική παρηγοριά και ελπίδα Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ,
από τον τάφο των παθών μας...........

Πάντα τέτοιες μέρες η ανάγκη για συνάντηση με τον Αγαπημένο, τον Σταυρωμένο, τον Αναστημένο γίνεται πιό έντονη, πιό πιεστική, πιό επιτακτική...........
Ο πόνος και η χαρά γίνονται ΕΝΑ αυτές τις άγιες μέρες! Τί παράλογο για τον νου, πόσο αληθινό για τις καρδιές μας που το ζουν!
Τα λόγια δεν επαρκούν για να ΔΟΞΑΣΟΥΝ, για να τιμήσουν, να υμνήσουν, να λατρέψουν, να ζητιανέψουν λίγο έλεος, να φανερώσουν την μετάνοια.............. Μόνο οι καρδιές ζουν πραγματικά τέτοιες μέρες. Και οι ψυχές οι καθαρές.
Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι πως είναι να ζεις χωρίς να προσμένεις.
Χωρίς να ελπίζεις. Χωρίς να πονάς πολύ και βαθιά.
Χωρίς ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΙΣ μέχρι τρέλλας τον σταυρωμένο Χριστό μας.

Πώς είναι να ζεις χωρίς να θέλεις να γίνεις όλος μία αγκαλιά και να κλείσεις μέσα σου τις έγνοιες, τα βάσανα, τις σκοτούρες όλων των ανθρώπων της γης και να φωνάζεις δυνατά: 


"Αμήν, να ρχου, Κύριε ησο!"