ΑΝΑΞΙΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ

Απόκρισις Αγίου Αναστασίου του Σιναΐτου Επισκόπου Αντιοχείας περί αναξίων αρχόντων

Ερώτησις: Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες τού κόσμου έχουν ταχθή από τον Θεό (Ρωμ. ιγ' 1). Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας η βασιλεύς ή Επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό;

Απόκρισις: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας» (Ιερεμ. γ' 15). Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρησιν η και βούλησιν τού Θεού σε ανάξιο λαό εξ αιτίας αυτής ακριβώς της αναξιότητός των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος (αυτοκράτωρ του Βυζαντίου 602-610) και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολη, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;» Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, τού ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε: «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο». Υπήρχε και κάποια άλλη πόλις στην περιοχή της Θηβαΐδος που ήταν γεμάτη παρανομία, της οποίας οι πολίτες διέπραταν πολλά μιαρά και άτοπα πράγματα. Σ' αυτήν λοιπόν κάποιος άνθρωπος του ιπποδρόμου διεφθαρμένος στο έπακρον απόκτησε ξαφνικά κάποια ψευδοκατάνυξη και πήγε και κουρεύτηκε μοναχός και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα. Αλλ’ όμως καθόλου δεν σταμάτησε τις πονηρές πράξεις του. Συνέβη λοιπόν να πεθάνει ο Επίσκοπος της πόλεως αυτής. Τότε παρουσιάσθηκε σε κάποιον άγιο άνθρωπο άγγελος Κυρίου και του λέει: «Πήγαινε και προετοίμασε την πόλη, για να χειροτονήσουν Επίσκοπο τον πρώην άνθρωπο τού Ιπποδρόμου». Πήγε λοιπόν αυτός και έκανε ό,τι του παρηγγέλθη. Αφού λοιπόν χειροτονήθηκε ο προαναφερθείς πρώην η μάλλον έτι φαυλόβιος, άρχισε με τον νου του να φαντάζεται ότι κάτι είναι και να υψηλοφρονεί. Τότε τού παρουσιάσθηκε άγγελος Κυρίου και τού λέει: «Γιατί υψηλοφρονείς, άθλιε; Σου λέω αλήθεια ότι δεν έγινες Επίσκοπος, επειδή ήσουν άξιος για ιερωσύνη, αλλά γιατί αυτής της πόλεως τέτοιος Επίσκοπος της άξιζε».

Γι’ αυτό λοιπόν, αν ποτέ δεις κάποιον ανάξιο και πονηρό βασιλέα η άρχοντα η Επίσκοπο, μην απορήσης, μήτε να κατηγορήσης την πρόνοια τού Θεού. Αλλά μάλλον μάθε απ’ αυτό και πίστευε ότι παραδιδόμεθα σε τέτοιους τυράννους εξ αιτίας των ανομιών μας, κι όμως πάλι δεν αφήνουμε τα κακά μας έργα.

Σιωπή ευλογημένη

Σιωπή

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΣΙΑ-ΤΑΪΒΑΝ

Περισσότερες πληροφορίες:

ΖΗΛΩΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ – Ο ΖΗΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

1. Οι λαϊκοί, και πολλοί μοναχοί που ακόμη δεν έχουν γνωρίσει τον εαυτό τους, θαυμάζουν πολύ τον ζήλο αυτόν. Γιατί; Επειδή δεν το καταλαβαίνουν, ότι πηγή του είναι η φιλαυτία και η έπαρση! Και έτσι τον ζήλο αυτόν, τον εκτιμούν σαν ζήλο για την πίστη, για την ευσέβεια, για την Εκκλησία, για τον Θεό! Αλλά όχι! Όλη η ουσία του ζήλου αυτού είναι απλά, μια, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, σκληρή καταδίκη και απόρριψη των άλλων, για τα σφάλματά τους παραβάσεις του ηθικού νόμου· ή για τα σφάλματα τους παραβάσεις της εκκλησιαστικής τάξης!

2. Παρασυρμένοι από μια σφαλερή αντίληψη… για τον ζήλο, οι ου κατ’ επίγνωση ζηλωτές φαντάζονται, ότι γίνονται έτσι εφάμιλλοι των αγίων Πατέρων και των αγίων Μαρτύρων, ξεχνώντας οι ταλαίπωροι, ότι δεν είναι άγιοι, αλλά αμαρτωλοί.

3. Βέβαια οι άγιοι επέκριναν εκείνους που έκαναν παραβάσεις ή έσφαλαν στη πίστη· όμως οι άγιοι τους επέκριναν κατ’ εντολήν του Θεού· από υποχρέωση· κατά επίπνοια του Αγίου Πνεύματος· και όχι κατά υποβολή των παθών τους και των δαιμόνων. Εκείνος όμως που παίρνει αυθαίρετα, δηλαδή από μόνος του την απόφαση να επικρίνει τον αδελφό του, ή να του κάμει υποδείξεις και παρατηρήσεις, αυτός το δείχνει ολοκάθαρα, το εξωτερικεύει, ότι θεωρεί τον εαυτό του πιο μυαλωμένο και πιο ενάρετο από εκείνον που επικρίνει. Που να το φαντασθει, ότι ενεργεί παρασυρμένος από κάποιο πάθος και από λογισμούς δαιμονικούς!

4. Αξίζει να θυμηθούμε την εντολή του Σωτήρα μας: «Ε, συ! Γιατί κάθεσαι και κυττάζεις το μικρό σαριδάκι (=κάρφος) που μπήκε στο μάτι του αδελφού σου, και δεν ρίχνεις μια ματιά να ιδείς την δοκό, που έχει μπεί στο δικό σου μάτι; Και πώς θά ειπείς συ στον αδελφό σου: κάτσε να σου βγάλω το σαριδάκι από το μάτι σου, την στιγμή που μια ολόκληρη δοκός έχει μπει στο δικό σου μάτι; Υποκριτή, βγάλε πρώτα την δοκό από το δικό σου μάτι, και μετά ασχολήσου να βγάλεις και το σαριδάκι από το μάτι του αδελφού σου» (Ματθ. 7, 3-5). Τί ειναι η δοκός; Είναι το σαρκικό φρόνημα, που είναι χοντρό σαν την δοκό· και γι’ αυτό, καταστρέφει ολοκληρωτικά την ικανότητα, που έχει δώσει ο Δημιουργός στον νου και στην καρδιά μας, να βλέπει σωστά.

5. Ο άνθρωπος, που τον κυβερνάει το σαρκικό φρόνημα, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρίνει σωστά, ούτε την δική του εσωτερική κατάσταση, ούτε την κατάσταση των άλλων. Κρίνει και τον εαυτό του και τους άλλους, όπως ο ίδιος τους φαντάζεται! Κρίνει τον εαυτό του, όπως ο ίδιος τον φαντάζεται με το σαρκικό του φρόνημα. Κρίνει τους άλλους, από το πως του φάνηκαν εξωτερικά με βάση το σαρκικό του φρόνημα, και συνεπώς λανθασμένα! Και γι’ αυτό ο Λόγος του Θεού πολύ σωστά τον άνθρωπο αυτό τον ονομάζει «υποκριτή» (= θεατρίνο).

Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ από του Πάσχα

Επιλεγμένα αποσπάσματα για την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο,
από το βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου
"Αι οικουμενικαί σύνοδοι της του Χριστού Εκκλησίας, εκδοθέν το πρώτον το 1892"

ΑΓΑΠΗ