25 Ιουλ 2009
19 Ιουλ 2009
το βιβλίο του π.Κοσμά Γρηγοριάτη
ΑΓΑΠΑΜΕ - ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ - ΒΟΗΘΑΜΕ
Γίνε αυτόπτης μάρτυρας της ζωής και του έργου
ενός πολυτάλαντου εργάτη του «αμπελώνος του Κυρίου»
Δώρισε στον εαυτό σου, στην οικογένεια και τους γύρω σου
το βιβλίο του μακαριστού π. Κοσμά Γρηγοριάτη,
«Το Ιεραποστολικό μου Ημερολόγιο»
Γίνε αυτόπτης μάρτυρας της ζωής και του έργου
ενός πολυτάλαντου εργάτη του «αμπελώνος του Κυρίου»
Δώρισε στον εαυτό σου, στην οικογένεια και τους γύρω σου
το βιβλίο του μακαριστού π. Κοσμά Γρηγοριάτη,
«Το Ιεραποστολικό μου Ημερολόγιο»
Το βιβλίο διατίθεται από όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία στην τιμή των 15,00 €.
Για αποστολή με αντικαταβολή : http://www.iersyn.gr/cash_on_delivery.html
Για αποστολή με αντικαταβολή : http://www.iersyn.gr/cash_on_delivery.html
Οι καταγραφές του ημερολογίου, μαζί με το παρουσιαζόμενο στο τρίτο μέρος
προσωπικό του κείμενο «Σκέψεις περί Ιεραποστολής μέσα από την πράξη»,
συνιστούν πολύτιμο αυτόγραφο διαπιστευτήριο, που καταδεικνύει τον χαρακτήρα,
την αγωνιστικότητα, αλλά και την συγκλονιστική καθημερινότητα
του μεγάλου αυτού σύγχρονου Ιεραποστόλου.
Οι ανησυχίες, οι κακουχίες, οι ελπίδες, η πνευματικότητα του π. Κοσμά
παίρνουν σάρκα και οστά, μακριά από ειδυλλιακές
παρουσιάσεις της πραγματικότητας που βίωνε,
και ωραιοποιήσεις, που εξάλλου δεν άρεσαν καθόλου ούτε στον ίδιο.
Ο μελετητής του βιβλίου αυτού, διατρέχοντας τις 456 σελίδες του και τις 60 φωτογραφίες του, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της ζωής και του έργου ενός πολυτάλαντου εργάτη
του «αμπελώνος του Κυρίου». Συγχρόνως «πληροφορείται» εσώψυχα και βιωματικά
με ποιόν τρόπο η γεμάτη αυταπάρνηση προσφορά και η μαρτυρική τέλος θυσία
του π. Κοσμά αφύπνισαν πλήθος κληρικών και λαϊκών να ασχοληθούν ουσιαστικότερα με το έργο της Εξωτερικής Ιεραποστολής.
Γιατί ενσάρκωσε στις μέρες μας τη διαχρονική αποστολή της Εκκλησίας μας,
που είναι ο ευαγγελισμός των ψυχών και το
«ελθέτω η Βασιλεία σου, ως εν ουρανώ και επί της γης».
Τα έσοδα που θα προκύψουν θα διατεθούν για τις ανάγκες
των Ορθοδόξων Ιεραποστολικών Κλιμακίων, όπου γης.
Και βέβαια δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι Ιεραπόστολοι.
Μπορούμε όμως ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ,
ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ γι’ αυτούς
και ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ,
με όποιον τρόπο ο Θεός μας φωτίσει…
Πηγή: http://www.iersyn.gr/mission_diary.html
προσωπικό του κείμενο «Σκέψεις περί Ιεραποστολής μέσα από την πράξη»,
συνιστούν πολύτιμο αυτόγραφο διαπιστευτήριο, που καταδεικνύει τον χαρακτήρα,
την αγωνιστικότητα, αλλά και την συγκλονιστική καθημερινότητα
του μεγάλου αυτού σύγχρονου Ιεραποστόλου.
Οι ανησυχίες, οι κακουχίες, οι ελπίδες, η πνευματικότητα του π. Κοσμά
παίρνουν σάρκα και οστά, μακριά από ειδυλλιακές
παρουσιάσεις της πραγματικότητας που βίωνε,
και ωραιοποιήσεις, που εξάλλου δεν άρεσαν καθόλου ούτε στον ίδιο.
Ο μελετητής του βιβλίου αυτού, διατρέχοντας τις 456 σελίδες του και τις 60 φωτογραφίες του, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της ζωής και του έργου ενός πολυτάλαντου εργάτη
του «αμπελώνος του Κυρίου». Συγχρόνως «πληροφορείται» εσώψυχα και βιωματικά
με ποιόν τρόπο η γεμάτη αυταπάρνηση προσφορά και η μαρτυρική τέλος θυσία
του π. Κοσμά αφύπνισαν πλήθος κληρικών και λαϊκών να ασχοληθούν ουσιαστικότερα με το έργο της Εξωτερικής Ιεραποστολής.
Γιατί ενσάρκωσε στις μέρες μας τη διαχρονική αποστολή της Εκκλησίας μας,
που είναι ο ευαγγελισμός των ψυχών και το
«ελθέτω η Βασιλεία σου, ως εν ουρανώ και επί της γης».
Τα έσοδα που θα προκύψουν θα διατεθούν για τις ανάγκες
των Ορθοδόξων Ιεραποστολικών Κλιμακίων, όπου γης.
Και βέβαια δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι Ιεραπόστολοι.
Μπορούμε όμως ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ,
ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ γι’ αυτούς
και ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ,
με όποιον τρόπο ο Θεός μας φωτίσει…
18 Ιουλ 2009
Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων
Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων
τῆς ἐν Χαλκηδόνι Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ( 451 μ.Χ.), 18 Ιουλίου 2009,
Ματθ. ε΄14-19
τῆς ἐν Χαλκηδόνι Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ( 451 μ.Χ.), 18 Ιουλίου 2009,
Ματθ. ε΄14-19
14 Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη·
15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ.
16 οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι.
18 ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.
19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.
"Οἱ χριστιανοὶ καλοῦνται νὰ στραγγαλίσουν κάθε διάθεση ὑποκρισίας.
Ἡ ἀσυνέπεια μεταξὺ ἔργων καὶ λόγων, βίου καὶ πίστεως
γίνεται ἀφορμὴ νὰ βλασφημεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Θεοῦ.
Οἱ ἐχθροὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῆς πίστεώς μας,
ἀρκεῖ νὰ δοῦν κάποιον ἀπό μᾶς νὰ ἐπιτελεῖ ἄνομα ἔργα.
Ὁ Χριστιανικὸς βίος ἔχει ἀπαιτήσεις ἀδελφοί μου. Δὲν εἶναι λόγος κενός,
ἀλλὰ μεστὴ περιεχομένου πραγματικότητα. Δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ἔργο καὶ πράξη.
Ὅταν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας στρέφωνται πρὸς τὸν Θεό,
γιὰ νὰ ἐκφράσουμε τὴν πίστη μας,
συγχρόνως πρέπει νὰ στρέφωνται καὶ πρὸς τὴν καθημερινότητα τοῦ βίου,
ὥστε νὰ γίνεται τὸ ἅγιο θέλημά Του.
Ἐὰν ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε τὴν χριστιανικὴ ἰδιότητα ἄλλα πιστεύουμε καὶ ἄλλα πράττουμε,
μᾶς ἀξίζει ὁ ἐπιτιμητικὸς λόγος τοῦ Κυρίου. «Ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθαι τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι,
ἔσωθεν δὲ μεστοὶ ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας»( Μάτθ. κγ’ 8).
Οἱ χριστιανοὶ τῆς πίστεως καὶ τῶν ἔργων εἶναι τὸ φωτεινὸ παράδειγμα σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς.
Ἡ πίστη μας εἶναι τόσο τέλεια, τόσο ἄρτια ὅσο καὶ ὁ Κύριός μας,
ὁ ὁποῖος μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἡ πίστη λυτρώνει,
ἀλλὰ πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὰ καλὰ ἔργα, ἀλλιῶς εἶναι νεκρά.
Ἡ ζῶσα καὶ δι᾿ ἔργων ἐκδηλουμένη πίστη εἶναι φῶς δυνατό.
Εἶναι προσκλητήριο σάλπισμα πρὸς ὅσους δὲν τὴν γνώρισαν ἀκόμη.
Ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἦτε γὰρ πότε σκότος,
νῦν δὲ φῶς ἐν Κυρίῳ ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε· (Ἐφεσ. ε’ 8)
καὶ τότε «μέγας κληθήσεται» αὐτὸς ποὺ πρῶτα «ποιεῖ» τὰ ἔργα καὶ ἔπειτα «διδάσκει» τοὺς λόγους.
«Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Τὸ «ὑμεῖς» ὑπονοεῖ τὸν ἀληθινὸ μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ
ποὺ ἔχει ἐγκολπωθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ τὰ ἔργα του ἀγωνίζεται
γιὰ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν εἰρήνευση τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τῆς ἀγάπης,
καὶ μεταμορφώνεται σὲ «ἅλας τῆς γῆς».
Ἡ χριστιανικὴ ἰδιότης, ἡ φωτισμένη συμπεριφορά, ἡ πίστη δι᾿ ἔργων ἐκδηλουμένη
δὲν ἀποτελεῖ προσωπικὴ μόνο ὑπόθεση ἀλλὰ καὶ δημόσιο λειτούργημα.
Ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἰατρὸς δὲν σπουδάζει τὴν ἰατρικὴ γιὰ τὸν ἑαυτό του,
ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐξασκήση τὸ ἐπάγγελμα πρὸς ὑπηρεσίαν τῶν ἀσθενῶν,
ἔτσι καὶ ὁ χριστιανός, ὁ μαθητής, δὲν πρέπει νὰ κρατήση γιὰ τὸν ἑαυτὸ του τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ,
τὴν πίστη καὶ τὰ καλὰ ἔργα, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὴν μεταδώση καὶ στοὺς ἄλλους·
«Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων»,
ὄχι βεβαίως μὲ τὴν αὐτοπροβολὴ καὶ φαρισαϊκὴ διαφήμιση,
οὔτε μὲ ἰδιοποίηση καὶ μονοπώληση τῆς χάριτος ἀλλὰ μὲ ἀνιδιοτελῆ καὶ αὐθόρμητη ἱεραποστολή,
ἐν πνεύματι θυσία καὶ μὲ δοξολογία τοῦ αὐξάνοντος καὶ δίδοντος καρποφορία Θεοῦ.
Ἀδελφοί μου, ὅποιος ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν νόμο τοῦ Χριστοῦ
καὶ ἔμμεσα ἢ ἄμεσα διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸν περιφρονοῦν,
θὰ ἀποκλεισθῆ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἀντιθέτως «ὁ ποιήσας καὶ διδάξας» εἶναι μέτοχος τῆς Βασιλείας ἀπὸ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο.
Σημειώνουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς προτάσσει τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν του
ἀπὸ τὴν διδασκαλία μόνον μὲ τὸ λόγο,
διότι τὸ ζωντανὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ τὴν πλέον πειστικὴ διδασκαλία.
Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος παρατηρεῖ «ὥσπερ γὰρ τὸ διδάσκειν ἄνευ τοῦ ποιεῖν κρίνει τὸν διδάσκοντα
οὕτω τὸ ποιεῖν μέν, ἑτέρους δὲ μὴ ὑφηγεῖσθαι ἐλαττοῖ τοῦ μισθοῦ».
Θέλεις νὰ εἶσαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου; Μπορεῖς νὰ ἀποτελεῖς τὸ πνευματικὸ φῶς τοῦ κόσμου
μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὸ ἦθος σου, μὲ τὰ καλά σου ἔργα, μὲ τὴν μετάνοιά σου, τὴ μυστηριακὴ ζωή.
Οἱ ἑορταζόμενοι πατέρες ὑπῆρξαν «φῶς τοῦ κόσμου» μὲ τὴ σοφία καὶ τὴν ἁγιότητά τους.
Ὁ ἀληθὴς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ δὲν κρύβει τὸ φῶς,
ἀλλὰ τὸ μεταδίδει καὶ στοὺς ἄλλους μὲ τὴν ἱεραποστολή, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη στὴν ἐποχὴ τῶν πατέρων,
ὅταν ἐκχριστιανίσθηκε ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη, μεγάλο μέρος τῆς Ἀσίας καὶ μετεβλήθη ἡ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία
σὲ χριστιανικὴ οἰκουμένη.
Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ διατηρεῖ καὶ συγχρόνως τηρεῖ τὸ σύνολο τῶν ἐντολῶν,
ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ πατέρες ποὺ ἀγωνίσθησαν γιὰ τὴ διατήρηση τῆς πίστεως
χωρὶς νοθεία καὶ παραχαράξεις, χωρὶς ἀφαιρέσεις ἢ προσθῆκες,
ὁπότε καὶ τὴν παρέδωσαν ἀκμαία καὶ ἀνόθευτη στοὺς μεταγενέστερους.
Οἱ ἑορταζόμενοι πατέρες «εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» καὶ μὲ τὴν πίστη πού μᾶς παρέδωσαν
μᾶς ἀναγεννοῦν, μᾶς ζωογονοῦν, μᾶς φωτίζουν διαρκῶς,
καὶ γιὰ αὐτὸ ζητῶντας τὴν εὐχή τους ἄς θέσουμε τὸν ἑαυτό μας κάτω ἀπὸ τὴν σωστικὴ καθοδήγησή τους,
γιὰ νὰ σωθοῦμε. Ἀμήν. "
Ἡ ἀσυνέπεια μεταξὺ ἔργων καὶ λόγων, βίου καὶ πίστεως
γίνεται ἀφορμὴ νὰ βλασφημεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Θεοῦ.
Οἱ ἐχθροὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῆς πίστεώς μας,
ἀρκεῖ νὰ δοῦν κάποιον ἀπό μᾶς νὰ ἐπιτελεῖ ἄνομα ἔργα.
Ὁ Χριστιανικὸς βίος ἔχει ἀπαιτήσεις ἀδελφοί μου. Δὲν εἶναι λόγος κενός,
ἀλλὰ μεστὴ περιεχομένου πραγματικότητα. Δὲν εἶναι θεωρία, ἀλλὰ ἔργο καὶ πράξη.
Ὅταν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας στρέφωνται πρὸς τὸν Θεό,
γιὰ νὰ ἐκφράσουμε τὴν πίστη μας,
συγχρόνως πρέπει νὰ στρέφωνται καὶ πρὸς τὴν καθημερινότητα τοῦ βίου,
ὥστε νὰ γίνεται τὸ ἅγιο θέλημά Του.
Ἐὰν ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε τὴν χριστιανικὴ ἰδιότητα ἄλλα πιστεύουμε καὶ ἄλλα πράττουμε,
μᾶς ἀξίζει ὁ ἐπιτιμητικὸς λόγος τοῦ Κυρίου. «Ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθαι τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι,
ἔσωθεν δὲ μεστοὶ ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας»( Μάτθ. κγ’ 8).
Οἱ χριστιανοὶ τῆς πίστεως καὶ τῶν ἔργων εἶναι τὸ φωτεινὸ παράδειγμα σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς.
Ἡ πίστη μας εἶναι τόσο τέλεια, τόσο ἄρτια ὅσο καὶ ὁ Κύριός μας,
ὁ ὁποῖος μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἡ πίστη λυτρώνει,
ἀλλὰ πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὰ καλὰ ἔργα, ἀλλιῶς εἶναι νεκρά.
Ἡ ζῶσα καὶ δι᾿ ἔργων ἐκδηλουμένη πίστη εἶναι φῶς δυνατό.
Εἶναι προσκλητήριο σάλπισμα πρὸς ὅσους δὲν τὴν γνώρισαν ἀκόμη.
Ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἦτε γὰρ πότε σκότος,
νῦν δὲ φῶς ἐν Κυρίῳ ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε· (Ἐφεσ. ε’ 8)
καὶ τότε «μέγας κληθήσεται» αὐτὸς ποὺ πρῶτα «ποιεῖ» τὰ ἔργα καὶ ἔπειτα «διδάσκει» τοὺς λόγους.
«Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Τὸ «ὑμεῖς» ὑπονοεῖ τὸν ἀληθινὸ μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ
ποὺ ἔχει ἐγκολπωθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ τὰ ἔργα του ἀγωνίζεται
γιὰ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν εἰρήνευση τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου τῆς ἀγάπης,
καὶ μεταμορφώνεται σὲ «ἅλας τῆς γῆς».
Ἡ χριστιανικὴ ἰδιότης, ἡ φωτισμένη συμπεριφορά, ἡ πίστη δι᾿ ἔργων ἐκδηλουμένη
δὲν ἀποτελεῖ προσωπικὴ μόνο ὑπόθεση ἀλλὰ καὶ δημόσιο λειτούργημα.
Ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἰατρὸς δὲν σπουδάζει τὴν ἰατρικὴ γιὰ τὸν ἑαυτό του,
ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐξασκήση τὸ ἐπάγγελμα πρὸς ὑπηρεσίαν τῶν ἀσθενῶν,
ἔτσι καὶ ὁ χριστιανός, ὁ μαθητής, δὲν πρέπει νὰ κρατήση γιὰ τὸν ἑαυτὸ του τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ,
τὴν πίστη καὶ τὰ καλὰ ἔργα, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὴν μεταδώση καὶ στοὺς ἄλλους·
«Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων»,
ὄχι βεβαίως μὲ τὴν αὐτοπροβολὴ καὶ φαρισαϊκὴ διαφήμιση,
οὔτε μὲ ἰδιοποίηση καὶ μονοπώληση τῆς χάριτος ἀλλὰ μὲ ἀνιδιοτελῆ καὶ αὐθόρμητη ἱεραποστολή,
ἐν πνεύματι θυσία καὶ μὲ δοξολογία τοῦ αὐξάνοντος καὶ δίδοντος καρποφορία Θεοῦ.
Ἀδελφοί μου, ὅποιος ἀδιαφορεῖ γιὰ τὸν νόμο τοῦ Χριστοῦ
καὶ ἔμμεσα ἢ ἄμεσα διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸν περιφρονοῦν,
θὰ ἀποκλεισθῆ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Ἀντιθέτως «ὁ ποιήσας καὶ διδάξας» εἶναι μέτοχος τῆς Βασιλείας ἀπὸ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο.
Σημειώνουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς προτάσσει τὴν ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν του
ἀπὸ τὴν διδασκαλία μόνον μὲ τὸ λόγο,
διότι τὸ ζωντανὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ τὴν πλέον πειστικὴ διδασκαλία.
Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος παρατηρεῖ «ὥσπερ γὰρ τὸ διδάσκειν ἄνευ τοῦ ποιεῖν κρίνει τὸν διδάσκοντα
οὕτω τὸ ποιεῖν μέν, ἑτέρους δὲ μὴ ὑφηγεῖσθαι ἐλαττοῖ τοῦ μισθοῦ».
Θέλεις νὰ εἶσαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου; Μπορεῖς νὰ ἀποτελεῖς τὸ πνευματικὸ φῶς τοῦ κόσμου
μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὸ ἦθος σου, μὲ τὰ καλά σου ἔργα, μὲ τὴν μετάνοιά σου, τὴ μυστηριακὴ ζωή.
Οἱ ἑορταζόμενοι πατέρες ὑπῆρξαν «φῶς τοῦ κόσμου» μὲ τὴ σοφία καὶ τὴν ἁγιότητά τους.
Ὁ ἀληθὴς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ δὲν κρύβει τὸ φῶς,
ἀλλὰ τὸ μεταδίδει καὶ στοὺς ἄλλους μὲ τὴν ἱεραποστολή, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη στὴν ἐποχὴ τῶν πατέρων,
ὅταν ἐκχριστιανίσθηκε ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη, μεγάλο μέρος τῆς Ἀσίας καὶ μετεβλήθη ἡ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία
σὲ χριστιανικὴ οἰκουμένη.
Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ διατηρεῖ καὶ συγχρόνως τηρεῖ τὸ σύνολο τῶν ἐντολῶν,
ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ πατέρες ποὺ ἀγωνίσθησαν γιὰ τὴ διατήρηση τῆς πίστεως
χωρὶς νοθεία καὶ παραχαράξεις, χωρὶς ἀφαιρέσεις ἢ προσθῆκες,
ὁπότε καὶ τὴν παρέδωσαν ἀκμαία καὶ ἀνόθευτη στοὺς μεταγενέστερους.
Οἱ ἑορταζόμενοι πατέρες «εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» καὶ μὲ τὴν πίστη πού μᾶς παρέδωσαν
μᾶς ἀναγεννοῦν, μᾶς ζωογονοῦν, μᾶς φωτίζουν διαρκῶς,
καὶ γιὰ αὐτὸ ζητῶντας τὴν εὐχή τους ἄς θέσουμε τὸν ἑαυτό μας κάτω ἀπὸ τὴν σωστικὴ καθοδήγησή τους,
γιὰ νὰ σωθοῦμε. Ἀμήν. "
Αποσπάσματα από την ομιλία του Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν
13 Ιουλ 2009
12 Ιουλ 2009
Κυρά των αστεριών
Στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Τόλης Βοσκόπουλος
Τι να'χεις τάχατε κυρά του δειλινού;
Που κάθε βράδυ μόνη σου
ανοίγεις στο μπαλκόνι σου
ψιλή κουβέντα με τα αστέρια του ουρανού
Τι να'χεις τάχατε κυρά του δειλινού;
Ποιος καημός και ποιο μαράζι
σου βαραίνει την ψυχή
Και το πρόσωπό σου μοιάζει
ουρανός μες στην βροχή
Τι να'χεις τάχατε κυρά των αστεριών;
Και δάκρυ το μαράζι σου
αστράφτει στο περβάζι σου
σαν διαμαντόπετρα στην φλόγα των κεριών
Τι να'χεις τάχατε κυρά των αστεριών
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Τόλης Βοσκόπουλος
Τι να'χεις τάχατε κυρά του δειλινού;
Που κάθε βράδυ μόνη σου
ανοίγεις στο μπαλκόνι σου
ψιλή κουβέντα με τα αστέρια του ουρανού
Τι να'χεις τάχατε κυρά του δειλινού;
Ποιος καημός και ποιο μαράζι
σου βαραίνει την ψυχή
Και το πρόσωπό σου μοιάζει
ουρανός μες στην βροχή
Τι να'χεις τάχατε κυρά των αστεριών;
Και δάκρυ το μαράζι σου
αστράφτει στο περβάζι σου
σαν διαμαντόπετρα στην φλόγα των κεριών
Τι να'χεις τάχατε κυρά των αστεριών
| | |
Υπόθεση Βατοπαιδίου
«Εάν η Μονή Βατοπαιδίου δεν ήταν πνευματικό Μοναστήρι,
εάν δεν έκανε πνευματική εργασία,
εάν δεν ωφελούσε τον κόσμο,
κανείς δεν θα ασχολείτο με τη Μονή Βατοπαιδίου, γατί θα ήταν ακίνδυνη.
εάν δεν έκανε πνευματική εργασία,
εάν δεν ωφελούσε τον κόσμο,
κανείς δεν θα ασχολείτο με τη Μονή Βατοπαιδίου, γατί θα ήταν ακίνδυνη.
Η ωφέλεια όμως ήταν τόσο μεγάλη
και η δράση της Μονής ήταν τόσο δυνατή
που ήταν επόμενο να πολεμηθεί!”
Από την εκπομπή «Επερώτησον τον πατέραν σου»
με τον Μητροπολίτη Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιο.
Συστήνω να την ακούσετε όσοι μέχρι σήμερα δεν ευτυχήσατε να την ακούσετε.
mitropolitis-lemesou-athanasios-eperotison-ton-patera-sou-27-9-2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)